Die gewilde Suid-Afrikaanse aktrise Quinne Brown (wat ons steeds die beste onthou as Connie van der Lecq in die TV se 7^de Laan) bevind haar nou reeds geruime tyd in die VSA. Getroud met die Amerikaner Ryan Huffman en gesetel in San Francisco, is sy steeds besig om haar met ’n groot passie in die akteursberoep in te studeer.

Omdat Quinne nog altyd deur baie Suid-Afrikaanse jong mense as ’n rolmodel beskou word—en daar ongetwyfeld talle jong lesers van Mieliestronk is wat hulle ook graag as akteurs sou wil vestig—het ons haar gevra om vir ons oor die akteursberoep te skryf. Vertel van die lief en leed, het ons gevra, van die storm en die drang, vertel hoe jy dink ingebore aanleg in die beroep met formele opleiding vergelyk.

En sy toe stuur sy vir ons hierdie mooi en insiggewende bydrae...

IE lewe is snaaks en ’n mens kan baie draaie loop om uiteindelik op daardie pad uit te kom wat vir jou as individu bedoel is.

 
Een van die belangrikste dinge waarvan ek al hoe meer bewus raak, is dat niemand se pad dieselfde koers loop nie, of dieselfde ervaring inhou nie. Hoe weet ons dan of ons pad beter of slegter is as dié van die volgende mens?

Hoekom begin ek deur dit te sê? Omdat dit so belangrik is dat mense nie “inspirasie” met “identifikasie” moet verwar nie.

Ek deel graag my verhaal, want dit is ’n heerlike avontuur. En tog het elke mens sy eie unieke avontuur en doen ons onsself ’n onreg aan wanneer ons vergelykings tref of ongeduldig raak en dinge dink soos: “Sy het ‘dit gemaak’ en hoekom het ek nie?”  Ons almal se agtergronde verskil en daarom is ons ervarings ook verskillend van aard en is elkeen se lewensloop uniek.

My lewe het verander toe ek die keuse gedoen het om as Connie op 7^de Laan se stel te gaan speel. Dit het ’n nuwe realiteit vir my meegebring en skielik moes ek anders na myself en keuses en mense om my kyk. Die lewe as 'n aktrise of ’n akteur  is selde wat dit voorgee om te wees. Moenie geflous word deur die skilderinge van ’n sogenaamde glansryke en sprokieslewe nie. Die oomblik wanneer jy die keuse doen om as kommentator van die samelewing op te tree, moet jy weet dat dit met ’n hele hoop verantwoordelikheid gepaard gaan.

Al het ek die voorreg gehad om sonder formele opleiding die wêreld van televisie, film en teater te betree, is en was my raad nog altyd dat opleiding vooraf ’n mens net ten goede kan strek.  As ek vroeër bewus was van my eie pad en keuse, sou ek eerder gaan opleiding gesoek het, sou ek tyd gemaak het om my meer daarop voor te berei.

Die verskil tussen my enigsins weifelmoedige intrede in 7^de Laan en die debute van mede-akteurs soos Elma Postma (Dezi), Vuelya Boy (Alyce) en Nina Swart (Wilmien), wat in die dissipline opgelei is, was hul onmiddellike gemaklikheid.

Maar ook hier is nie een van ons as akteurs se paadjie dieselfde uitgelê nie. Vir elkeen van ons is daar ’n eie storie om te vertel.

As jy op die ouderdom van 13 of 17 of selfs 19 en 20 weet jou passie en droom is om toneel te speel, om stories te vertel, dan is jy baie gelukkig en baie bevoorreg. Dit bied jou soveel ruimte om te ontdek en om te leer. Moenie wegskram van die drama- en filmskool nie. Hoe gouer jy die groter prentjie en jou eie potensiaal in die veilige omgewing van die skool kan ontdek, hoe beter sal jy die uitdagings van die groter wêreld kan hanteer. Want om akteur te wees beteken dat jy weet wie jy is en dat jy bereid is om jouself en jou ervaring ten volle te deel.

Dis nie altyd maklik om te leer deur by die diep kant ingegooi te word nie. Ek moes baie dinge baie vinnig leer, want ek het met toe oë ingespring sonder enige wete vooraf van dit waarin ek my begewe. Vir my was dit ’n groot geskenk en ek is elke dag opnuut dankbaar vir die geleentheid. Nogtans beveel ek aan dat ’n mens liewers eers gaan studeer en leer en dan begin toneel speel. En dan nog aanhou; dis soos om 'n doktor te wees, daar is altyd nog iets om te leer.

As akteurs wil ons vir onsself ’n goeie  basis bou. Nogtans kom dit net met baie ervaring en oor ’n lang tyd. Hoe doen ek dit nou? Deur met emosie en passie in die oomblik te lewe!

Ek was so gelukkig om met Annie Basson en Danie Odendaal kennis te maak toe ek as kelnerin gewerk het om my studies te betaal. Hulle was besig om die storie vir 7^de Laan te skryf en ek het die geleentheid gehad om ’n oudisie vir hulle te doen.  Ek het saam met Annie aan monoloë gewerk en allerhande oefeninge gedoen om die aktrise in my wakker te maak en te ontbloot. Dit was die begin. Ek was so gewillig om net iets nuuts en interessants te probeer dat ek het geen benul gehad het van dit waarvoor ek my inlaat nie.

Ná ’n paar maande op die Laan het ek besef ek het hulp nodig, want ek het geen idee wat ek doen nie. David Dennis, ’n wonderlike akteur en drama-onderwyser, het my gehelp en saam het ons spraak, subteks en die filosofie van toneelspel ondersoek. Dis waar my passie uiteindelik vlam gevat het. Klasse saam met David en natuurlik die wonderlike voorreg om saam met Nina Swart, Anna-Mart van der Merwe en Wilna Snyman, Helene Lombaard en Vinette Ibrahim en so baie amazing mense te werk, het my die respek vir die craft geleer.

Glo my, ek is nog steeds weekliks in die klas besig om te leer wat dit beteken om te “act” en al die tegnieke en oefeninge wat daarmee gepaard gaan, hou my voltyds baie besig.

 
Al het ’n mens talent, of eerder ’n natuurlike begrip vir toneelspel, beteken dit nie dat jy nié, soos in enige sport, sekere spiere in oefening moet hou nie. ’n Gimnas of atleet sal immers nie sonder deeglike oefening op die veld stap nie. Dieselfde geld vir ’n akteur.

 
Volgens my word ’n goeie akteur gekenmerk deur hoe goed hy homself ken en dus sonder vrees of voorbehoud bereid is om sy gevoelens te deel. Die meeste akteurs is skaam en stil mense en ek dink dit het baie te doen met die feit dat ons ons so moet blootstel voor so baie vreemdelinge.

Dit is nou bykans agt jaar dat ek my in die toneelwêreld bevind.  En elke nou en dan kan ek met oortuiging sê dat ek ’n aktrise is. Só ’n oomblik was toe ek onlangs saam met ’n uitsonderlike groep Amerikaanse akteurs op die verhoog in San Francisco was. Ons het ’n werk van die beroemde Amerikaanse skrywer Neil Simon opgevoer en die ervaring was ongelooflik! Ek was self verstom dat ek, as ’n Afrikaanse kind van Suid-Afrika, hier tussen die Amerikaners, op hulle verhoog, myself in hul taal en kultuur kon handhaaf.

Vir my is toneelwerk ’n kuns wat met agting en respek beskou moet word. Ek het ware dissipline en fokus geleer in hierdie beroep en ook wat dit beteken om regtig my siel bloot te stel. Dis ’n kuns wat van my vereis om altyd student te bly, en ten alle tye eerlik met myself te wees. Om sielkundige te wees en voortdurend selfondersoek te doen.

Dis ’n verantwoordelikheid.

’n Soeke na die waarheid.

En dan moet ek erken dat ek, sedert ek as aktrise in 7^de Laan begin werk het, nog nooit opgehou het om pret te hê nie.

Dis die een avontuur ná die ander. Elke oomblik bring soveel genot.

Sterkte en liefde vir elkeen wat dit durf waag om in die rivier van storie en film en drama te spring.